erg laat

En dan gaat de telefoon. Dan heb je het zorgburo aan de lijn, die vertellen dat de situatie
met pap slechter gaat. Misschien moest ik zelf maar bellen met hulp Erno die op dat moment
in Edam is. Erno weet te vertellen dat pap nergens meer op reageert en zijn ogen niet meer
open doet. Alleen nog op pijnprikkels reageert hij. Uit voorzorg zal vanacht extra zorg komen.
 
Ik heb een zeer onbestemde kriebel en vlieg onder de douche, kleed me aan en ga richting Edam…….
iets is niet in orde. In het laantje staan veel auto’s voor nummer 29 inclusief zo’n kleine ambulance.
Da’s niet goed denk ik nog. Binnen tref ik Erno EN Joke aan (de verzorgster die allang weg had
kunnen gaan) de huisarts en 2 ambulancebroeders/zusters… Het is niet goed. Catheter ingebracht
waaruit blijkt dat het helemaal niet goed is. Ik vlieg op pap af die ligt te schudden en shaken in bed.
Hij heeft 40 graden koorts. Zijn armen vliegen in het rondte, zijn benen trillen, hij is heet en ligt aan
het e.e.a. infuus. Wat een trieste aanblik. Ik schiet vol…. maar mijn eerste gedachte is hem kalm te
krijgen en een gevoel van het is goed pap te geven. Dus in mijn limbo taal fluister ik van alles in zijn
ene goeie oor terwijl ik zijn verhit voorhoofd blijf deppen. Om me heen staat een cordon van hulp
verleners. Wat zijn ze toch steengoed!!!
Maar dan, wat is dit moeilijk….. vraagt de huisarts wat ik wil. Ik heb 2 opties…. hem thuis laten of
laten opnemen. Het dringt eigenlijk niet goed tot me door wat hij echt vraagt. En dan nog, zoiets
kan ik niet beantwoorden aan het bed van pap.  In 1 minuutje moet ik proberen te beslissen wat het
beste is………….. zucht….. da’s bijna onmogelijk gelet op wat ik nu weet. Pap zo thuis laten liggen met
pijn en tremors en kweeniet wat nog meer….dat vind ik onmenselijk. Dus ik opteer voor optie 2 en
dat is naar het ziekenhuis, waar hij dan een antibiotica kuur gaat krijgen. Wat de medische term precies
is weet ik niet, maar de bacterie die normaal uitgeplast wordt, is dit keer retour gegaan, ofwel in zijn
bloed terecht gekomen. Een opname geeft me in ieder geval wat meer tijd om met zo’n afgrijselijk
dillemma om te gaan. Later begrijp ik van de huisarts dat er bij thuisblijven wel gemediceerd wordt…
en nog veel later begrijp ik pas wat en hoe. Maar dan vliegt de ambulance met loeiende sirene het
laantje al in en is er geen weg anders te gaan.
 
Nou gauw wat dingen regelen en dan rijd ik achter pap aan naar Purmerend. In het ziekenhuis wordt
hij gelijk aan het infuus, zuurstof en weet ik veel gelegd. Zijn ogen zijn voor het eerst open.
 
De paniek die daaruit te lezen is gaat door merg en been. En zo goed en zo kwaad als het kan probeer
ik heb gerust te stellen. Te verzekeren dat alles goed komt…… Gelukkig zit ik niet lang alleen. Fred zeilt
naar binnen met grote schrik en emotie, Edith is op de hoogte en komt binnen. Enige minuten later staan
ook Joke en Erno aan het bed. Het is me een drukte ineens. Maar wat heerlijk…. zoveel goeie mensen ineens
bij je. Pap blijft onrustig, wordt gefotografeerd en afgetapt. Ik grap naar hem dat ‘ie moet lachen op de foto
en voor een klein moment denk ik dat ik een klein lachje zie….. Uiteindelijk wordt hij op een echt bed over
gesleept en plotseling wordt hij rustiger….. we gaan met zijn allen naar boven en ik vul nog wat formaliteiten
in voor de dienstdoende zuster. Erno voegt er vanuit zijn ervaring als verpleger nog de extra goede raad aan
toe. We blijven nog een halfuur op kamer 25. Pap slaapt…….hij snurkt……… hij is rustiger…….
 
Ik krijg een nummer wat ik elk uur van de nacht mag bellen. En het ziekenhuis heeft al mijn nummers voor als
het slechter gaat. Ze weten wel……..niet blijven dokteren….. misschien mag dat wel niet, mag ik dat wel niet
schrijven maar toch……. rustig en zacht mag hij van mij wel gaan…………. dit is pap niet meer en toch………..
de twijfel knaagt…… Wat is wijsheid…die is er niet…alleen nog gevoel en instinct…….
 
Ik ga thuis een glaasje wijn drinken, vul gedachtenloos een cryptogram in, geef Jojo wat brokjes en zorg dat
de lijst met namen en adressen wat aangevuld wordt. Ik bedenk wat muziek…. wat een idiotie om op zo’n
avond/nacht zo praktisch te zijn…..maar dat gaat vanzelf….
 
Ik heb het warm, drink wat Sisi, rook een sigaret en vertrouw dit aan het internet toe….. Ik weet dat het dan
openbaar is. Maar dat mag!! Als ik kon schrijven dan stak ik Stella Braam naar de kroon. Er kan niet genoeg
worden gepubliceerd over zorg, ouderdom en doodgaan………
 
Ik hoop dat vanacht rustig blijft voor pap. Een uurtje geleden gebeld en hij sliep rustig……………….
 
zoals Edith het treffend zei""ik hoop dat het beste met hem gebeurd"
 
 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op erg laat

  1. nancy zegt:

    Jeeezus Dé. wat een verhaal weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s