welke opleiding krijgt een verpleegkundige eigenlijk?????

zoals gezegd, hierbij mijn brief:
 

L.S.

 

Dinsdag 11 augustus j.l. werd ik om 18.00 uur plotseling voor een dilemma geplaatst.

 

Mijn vader die zwaar alzheimer heeft en daarnaast ook de ziekte van Parkinson, bleek

bij aankomst van zijn huisarts urosepsis te hebben.

In een minuut moest ik de zware beslissing nemen, behandelen of thuis laten.

Ik voor het eerste gekozen. En mijn vader werd per ambulance naar uw ziekenhuis

vervoerd. Ik was hier blij mee. Want tot gisteravond was ik onder de indruk van

Uw ziekenhuis en de manier waarmop uw personeel met haar patiënten omging.

Niets dan lof over alle medewerkers.

Helaas tot gisteravond op 1 na. Mijn vader lag op B2 kamer 25 en heet Notermans.

 

Ik begrijp dat uw personeel als zij werkzaam zijn op de afdeling urologie wellicht niet

De ins en outs weten van de ziekte van alzheimer. In uw gedragsregels lees ik dat het

Niet oke is dat iemand aggressief gedrag vertoont.

Echter…… dat gedrag kan ook opgewekt worden!!! En dat is precies wat een uwer

Medewerkers heeft gedaan.

Ik merkte aan mijn vader, die door zijn ziektebeeld niet in staat is om te verwoorden of

Aan te duiden of en waar hij pijn heeft, dat dit laatste het geval is.

Ik wachtte netjes totdat de verpleging mij opmerkte aan de balie. Ik snap dat het altijd

Druk is. Op de vraag van uw verpleegster wat er was, antwoordde ik dat mijn vader pijn

voelde in zijn hielen. Of zij wellicht hier iets aan kon doen?

 

De dame ging mijn vaders kamer in en met een ware stentorstem alsof mijn vader in

Een stad 10 km. verderop lag, blafte ze de vragen waar doet het pijn?? WAAR DOET HET
PIJN?? Een alzheimer patient kan dit niet verwoorden. Voelt zich in het nauw als hij zo

Bejegend wordt. Voelt zich gefrustreerd en zal niet conform uw gedragsregels reageren.

Zo ook mijn vader. Hij imiteerde uw medewerker zowel in haar woorden alsook het volume.

Uw medewerkster reageerde hierop met de wederom zeer luide stem, dat als hij niet

Vertelde waar hij pijn had, dan kon ze ook niks voor hem doen en marcheerde de kamer

Uit.

 

Gelukkig was ik niet alleen en kan dit verhaal worden geverifieerd. Ik stond versteld….

En na de afgelopen dagen spanning sprongen de tranen van frustratie en onmacht me

In de ogen… Ik ben naar een collega gelopen en heb rustig geïnformeerd of men bekend

Was met het feit dat mijn vader Alzheimer heeft? En zo ja, weet de dame in kwestie wel

Hoe ze daar mee om moet gaan. Haar collega Von, kon natuurlijk niet voor de dame in

Kwestie instaan. Dat begrijp ik. Maar ze kwam wel op respectvolle wijze samen met Dr.

Ubels informeren waar mijn vader pijn had. Hierop reageerde hij rustig en zei dat zijn

Hielen zeer deden.

Helaas bestond de oplossing eruit, dat de respectloze dame weer terug kwam, vroeg naar

Zijn hielen om vervolgens het dekbed op te gooien en mijn vader eens flink aan de voeten

Te trekken en ze anders neer te leggen. Laat het duidelijk zijn dat mijn vader een schreeuw

Van pijn en paniek gaf. Op mijn vraag of mij wellicht een paracetamol kon krijgen ontving ik

Circa 10 minuten later een tabletje van haar in een plastic cup.  Haar argumentatie eerder

Was dat mijn vader op een luchtmatras lag en dat er geen kussentje onder de benen konden

En dat zalfjes ook niet goed zijn. Waarvan akte!

 

Uw medewerkers moeten ECHT!!!!!!!!!!!!!!!! Bijgeschoold worden in omgaan met patiënten

Die niet alleen fysiek iets mankeren. Deze ervaring was voor mijn vader eng, griezelig,

Hij raakt hiervan in paniek, weet niet waar hij is………

 

En dan zo’n behandeling. Dat had ik niet van uw ziekenhuis verwacht. Ik stond perplex.

En reuze verdrietig. Als mijn vader toch had kunnen zeggen waar het pijn doet, dan had hij

nooit in uw ziekenhuis gelegen. Maar juist het niet meer kunnen zeggen wat mankeert,

Veroorzaakt vaak opnames voor dementie patiënten.

 

Toen mijn vader vandaag via ambulance werd teruggebracht… gelukkig…. Kreeg ik te horen

Van het ambulance personeel dat de verpleging blij was dat hij weg was, omdat mijn vader

Een agressieve man was………

 

Had ik misschien toch maar moeten kiezen om hem thuis te laten????

 

Ik ben erg verdrietig over deze gang van zaken. Ik zoek geen gerechtigheid, ik ben geen

Aanklager en geen klager.

 

Ik vraag u alleen om de dame in kwestie te informeren over mijn gevoelens met betrekking

Tot haar handelen en ik hoop dat ze het boek “ik heb Alzheimer” van Stella Braam wil lezen.

 

Wellicht geeft dat inzicht!!

 

Ik zou haar graag van mijn gevoel willen deelgenoot maken, maar dat zal wel niet mogelijk zijn.

 

Dus pas uw gedragsregels ietsje aan. Met name uitzonderingen zoals dementiepatienten die niet

Meer verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor hun gedrag als ze respectloos worden

Benaderd.

 

Denise Notermans

Te bereiken op dit email adres en anders op:

 

020-4194631 of

06-53266432

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s