home white home

Lieve mensen, wat een faux pas van mijn kant. Ik heb jullie laten hangen sedert december 2. Jullie weten helemaal niet hoe mijn kleine wereldreis is afgelopen. Foei!
Goed de overige dagen op zee waren enigzins saai. We waren allemaal klaar om de 4 dagen op zee te beeindigen. Maar dat kon niet alvorens wij de haven in Mexico van Ensenada aandeden. Waarom? Omdat we anders het land niet zijn uitgeweest. Vanuit Amerika naar Hawaii (die de 50ste staat van amerika vormen) en terug… hum… dan zou al die taxfree niet gelden, dus vandaar dat we 4 december om 20.00 uur aanlegden in Ensenada. De meeste berichten over deze plaats en andere grenssteden zoals Tijuna zijn niet al te best. Er spelen zich vele drugs gerelateerde kleine oorlogen af met veel pief paf poef, dus de raad was, blijf aan boord. Hetgeen we dan ook gedaan hebben. We waren wel zwaar onder de indruk van de omvang van deze stad. Ik herinner me er zo’n 12 jaar geleden te zijn geweest en het was niet zo groot in mijn geheugen. Enkele dapperen onder ons zijn wel 2 uur van boord gegaan, maar om 23.00 uur vertrok het schip al weer. Een buitenland aangedaan hebbend, was alles legaal wat we gekocht hebben. haha. Op de kaart zul je zien dat Ensenada niet ver zuid van San Diego ligt, dus het schip voer dan ook op halve kracht noordwaarts. De avond hebben we zo als gewoonlijk doorgebracht in de dining room, emails uitwisselend met Martha en afscheid nemend van het personeel dat ons zo verwend heeft tijdens deze tocht. Tips waren inclusief, maar toch is het leuk je waardering te tonen door iets extra’s te geven aan de mensen die je goed verzorgd hebben. Last supper was heerlijk. Ook onze laatste 2 voor de prijs van 1 cocktails waren extra lekker en we hebben zelfs nog name that tune gespeeld voor de laatste keer. Op velerlei verzoek, want het was eerst niet meer opgenomen in het programma. Boe. Na het eten togen we naar cigars under the stars. Onze voorraad santa Christina hadden we ruimschoots opgemaakt. Dus we moesten wat anders drinken. Een goed alternatief werd ons aangeboden. Eenmaal onder de starts, met onze handdoeken ter verwarming, werden we vergezeld door Ian Finkel, de virtuoso xylofoonspeler, en zeker niet onaardig schrijver, Max Dolcelli, de komische act, die ik helaas gemist heb, maar dankzij internet alsnog heb kunnen zien (ga het zien als je kunt, hij is echt goed) en de zangeres, die met een mega stuk in haar hakken aan boord zat. We hebben een uur geprobeerd een sigarenwinkel te vinden voor Ian, die leeg liep op zijn rokertjes en John wist toch echt het adres niet meer. Niet echt slim voor een math professor vond het gezelschap. Lang leve de Iphone die oplossing bood. Dorothy kwam haar laatste sigaret met haar nichtje roken en zowaar het was een kleine reunie. Erg gezellig. Ware het niet dat alle niet us passagiers zich de volgende ochtend om 06.45 uur moest melden bij de douanepost die op het schip werd opgesteld. Sheesh. Kan het nog eerder?????? Ook de artiesten moesten uit- en daarna weer inchecken dus enkele -bekenden zag ik ook in ochtend-mode. We hadden gedrieen besloten dat we zonder hulp, dus onze eigen koffers sleurend, van boord zouden gaan. Dat houdt in dat je vroeg weg kunt. Dus ik heb innig afscheid genomen van de nieuwe vrienden en af door de zijdeur. En zowaar om 06.00 uur was ik wakker, ging door de douane samen met vriend Max en mocht daarna weer terug. Maar dan is de slaap weg.  Dus voor het eerst op welk schip dan ook bevond ik me op het lido deck. Het was afgeladen. Dus ik had al die tijd goed gegokt daar niet te gaan voor ontbijt. Lekker een pot koffie getapt en een slijmerig omeletje besteld. Eenmaal terug in de hut waren John and Diane ook wakker en gepakt en voordat je kunt knipperen, stonden we om 08.00 uur buiten. Hebben een taxi genomen richting hun huis wat een rit van wel 5 minuten was. THUIS!!!!!!!!!!! Ook wel weer heel erg lekker. J&D moesten naar een football game en hadden even wat opstart problemen. Ik niet. Ik kreeg de afstandbediening van hun tv maar heb niks gezien. Heb ze gezegd dat ze geluid mochen maken als ze thuis kwamen maar ook dat niet gehoord. Klaarblijkelijk hebben ze nog pizza besteld, ook voor mij, maar ik heb dat nooit meegekregen. Ik heb de hele dag en nacht doorgesnurkt. Heerlijk.
De volgende dag zijn Diane en ik nog gaan winkelen in een groot winkelcentrum in San Diego, maar helaas ben ik met niks terug gekomen. Als ik dacht een deal te hebben bleek ik nog 10% salestax erbij te moeten betalen hetgeen de leuke koers met de euro teniet deed. Dus we waren gauw uitgewinkeld.
Ook zou ik nog contact opnemen met Maureen en Janet. Ik heb onderweg geprobeerd, maar die meiden hebben altijd het antwoordmachine aan staan, dus ik kwam er niet door. Daarnaast was ik ook niet echt klaar om met mijn 2 koffers, 2 tassen en winterjas met de trein naar Los Angeles te reizen. Helemaal niet na het aanbod van John, aangemoedigd door Diane, om me naar LA te rijden op woensdag de 8e. Ik ga de meisjes hopenlijk volgend jaar zien, maar dit jaar zat het er gewoon niet in. Laat ik het zeggen……. ik was uitgeput van deze vakantie haha. Dus we hebben lekker nog 2 dagen geluierd, lekker uit eten gegaan en woensdag vertrok Diane heeeeeel vroeg naar haar dochters in Alaska. Al om 05.30 uur. Om 10.00 vertrokken wij richting LA. Laat ik zeggen dat het een aparte trip was. John haat autorijden en verkeer en trucks. Er waren momenten waarop ik dacht, laat mij alsjeblieft rijden, maar we hebben het gehaald. Al om 14.00 uur stond ik bij de KLM balie. Wat een zeurpietje. Ingescheckt met de berisping dat volgende keer mijn koffers niet zo zwaar mochten zijn. Toen nog zo’n 3 1/2 uur wachten tot de vlucht naar Amsterdam zou vertrekken. De lounge was oke. Niet echt met lekkere ligstoelen maar in ieder geval met wat laffe happen en drankjes en internetconnectie.
Aan boord zat ik heel ouderwets voor in de neus van een boeing. Dat was lang geleden. Niemand naast me. Joepie. De avondhap naar binnen geschoven. Toetje, nee dank u. Dekentje over me heen en ik werd wakker ergens boven Engeland. Nog een snel ontbijtje en hups, een half uur te vroeg landden we op Schiphol. Koud!!!!!!!!
Was snel door de douane, had snel een taxi en ik was om 13.00 uur weer terug op Venetiehof in Amsterdam. Lief plantjes en bloemen wachten me op en natuurlijk JOJO!!!!!! ze heeft me maar 2 uur niet aangekeken. Daarna waren we weer dolverliefd. haha.

En nu meer dan een week verder heb ik eindelijk sneeuw! Meer als me lief is misschien?? Ik vind het mooi. Heb geen kerstboom, daarentegen mega veel lampjes opgehangen en duizenden (nou tientallen) kaarsjes aan. Te denken dat ik vorig jaar nog dobberde in het zwembad…. was heerlijk, maar dit is toch ook erg leuk. Nederland, nee Europe ligt plat na een beetje sneeuw. Hoe is het mogelijk??? Ik heb een paar dagen doorgebracht in Diemen. Mijn kantoor opnieuw ingericht, Nancy geholpen met voorbereiding van haar kerstfeest (hetgeen inmiddels is afgeblazen dankzij diezelfde sneeuw), boodschappen gedaan en verder gewoon heeeeeeeeeeeeerlijk niks gedaan. Had nooit gedacht dat ik moest uitrusten, maar als ik mijn foto’s terugkijk (alle 800+) dan denk ik sjemig.. wat heb ik veel gedaan in die 5 weken. Kunst!! Ik heb ervan genoten, het was soms zwaar, meestal enorm leuk en overall geweldig.
Dank aan iedereen die me gevolgd heeft en meegeleefd. Het is altijd fijn iets te horen van thuis. Zo en nu maar eens denken waar de volgende trip heen voert.:-)

liefs

Denise

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s