2011 cruise part 3

Het is zaterdag 16 april al weer… Waar was ik gebleven? Oh ja… Napels..

Na de Napels 2 daagse ging het schip richting Cartagena in Spanje… De reis voerde tussen de 2 eilanden Corsica en Sardinië… hetgeen ik persoonlijk hebben mogen meemaken in het kraaiennest zo rond de klok van 03.00 uur. Ja, ja… Noot is weer aan het nachtbraken, maar dan is het wel het meest gezellig op het schip. Afgezien van de 4 kinderen is het zoals gewoonlijk toch wel een geriatrische bedoening haha… Om 20.00 uur ligt ¾ al plat in de hut en staan de scootmobiels bij de liften geparkeerd. Soms worden de obers gevraagd in het kraaiennest, om die scooters op te halen voor de minder valide barhanger. Vreselijk lachen als je die ondeugden dan scheurend over de dansvloer ziet gaan op de scooters. Ik heb zelfs al van fikse aanrijdingen gehoord.
\Jammer genoeg heeft de zon me in de steek gelaten op het moment dat we uit Napels vertrokken, dus ik heb niet meer lekker in de zon met een boek kunnen zitten. En dan is het vertier wat minder aan boord. Ik heb mijn geluk geprobeerd in het casino, maar tot nu toe de jackpot niet gewonnen.
Het eten is zoals gewoonlijk weer uitstekend aan boord. De eetzaal zit nooit echt vol dus je krijgt voldoende aandacht van het personeel. Gisteren vierde onze ober zijn verjaardag en alle gasten hebben voor hem gezongen en cadeautjes gegeven. Dat toont toch wel de intimiteit die je veel meer aantreft op zo’n klein schip.
Verder ben ik onderdeel van de vaste kliek die ’s avonds aan de bar zit en kletst. En niet alleen maar gezellie praat. Je komt nog veel te weten over de mensen. En kijk ik heb er weer 2 facebook vrienden bij. Da’s altijd handig voor verre reizen. Een dame uit australie en een jongeman uit amerika die archeoloog is in zuid amerika…
Gisteren gingen eindelijk eens de voetjes van de vloer en heb flink geswingd.. of is het gezwongen.. je snapt me wel. Dit was uiteraard na dat de officiële dansers weg waren. Er wordt hier dansles gegeven op het schip en de 4 mannelijke professionele dansers zijn maar druk met de dames, (weduwe of man die niet kan/wil dansen)

Vanochtend de wekker gezet voor een tour door Cartagena… Raadt wat?!?!?!?! Ding liep niet af… en van nature ben ik geen wakker worden, dus ook deze tour heb ik niet mogen meemaken. Jammer!! Misschien zijn het ook wel de zenuwen voor morgen…. Want dan is het zover!! Vind het spannend.. en hoop zo dat het niet gaat tegenvallen. Duimen jullie voor me!!!

Leuk was het trouwens vandaag dat we achter de NIEUW AMSTERDAM lagen. De laatste aanwinst van HAL. Passagiers konden bij de “andere” boten op visite gaan. Bij het wegvaren, zo’n 2 uur geleden, werd er me toch een toeterconcert gehouden. De beide Amsterdammen boden tegen elkaar op met de sonore geluidsignalen. Een prachtig gehoor…. En toen onze kapitein… hij vond het wel leuk die nieuwe Amsterdam, maar wist niet hoe vaak hij ons moest melden dat wij toch wel op het fantastische vlaggenschip van de vloot zaten. Kinnesinne…haha…

Voor vannacht staat er een flinke zeegang te wachten. We zijn gewaarschuwd om ons vooral goed vast te houden aan de railing. Zal een nog legere eetzaal worden denk ik. Ik heb nergens last van… het mag van mij wel een beetje ruig…

Ik ga proberen een goede nachtrust te hebben vannacht om in ieder geval mijn tour door Cadiz wel te halen!! En om uiteraard ook wat fruitig voor de dag te kunnen komen.

Ik laat jullie meer weten! Echt waar.. ook de rest van de reis.. alhoewel na Funchal op Madeira er alleen nog maar zeedagen zijn.

Groetjes en liefs
Denise

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

2011 cruise Part 3

Dag lieve lezers, daar is ze weer.
En hangt onmiddellijk haar hoofd in diepe schaamte want er is niet gebeurd vandaag. Na gisteravond had ik ineens geen zin meer om de kust van amalfi te zien en het mooie plaatsje sorrento. Mijn middag op het dek met de nodige wind zorgde voor een kleine verkoudheid…. en natuurlijk zal het drankje in het kraaienest ook mede debet zijn geweest, maar ik voelde me niet echt super genoeg om om 08.00 klaar te staan. Dus de dekens nog eens over mijn hoofd getrokken, dacht ik… laat de wereld maar even de wereld zijn. Ik draai me nog eens om. Daarbij moest ik nog bijkomen van de boodschap die ik kreeg via Max dat mijn verloofde zijn tickets nog niet had ontvangen. Mijn hart zakte ongeveer een meter in mijn lichaam en een hart op kniehoogte werkt niet echt goed… haha…
Gelukkig heeft de verloofde zelf mij verzekerd dat alles in orde is, dat hij zijn reisbescheiden heeft ontvangen. En ook nu pas durfde hij te vertellen dat de cruiseline hem een week eerder wilde hebben…. hetgeen hij in niet mis te verstane bewoording heeft afgeslagen… Ik dacht nog even een week eerder dat is toch leuk… maar dat had waarschijnlijk ingehouden, dat hij na die week al weer weg was. En dat kunnen we niet hebben.

Genoeg over hem… terug naar hier…. inmiddels heb ik nu ook de namen een beetje in de hersens opgeslagen. En het gekke is dat ondanks dat je op een schip met meer dan 900 mensen zit, je altijd de zelfde op de zelfde plaatsen tegen komt. Nog altijd kent men mij bij naam voordat ik heb ken. Ik weet niet of dat een compliment is of wat anders 🙂 ik vat het maar positief op.

Voor mijn doen is het vroeg dus zodra deze post gepubliceerd wordt ga ik nog even zien of er wat op tv is en anders lekker lezen en muziekje luisteren vanaf de pc. De balkondeur staat open en de kalmerende geluiden van golven stromen mijn cabine in. De maan schijnt helder dus ik hoop op mooi weer morgen. Vandaag was nogal bewolkt en ik hoorde dat het zelfs geregend heeft. Zie je maar… mijn onderbewustzijn is slim…..

lieve groet aan jullie allen en tot morgen

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

2011 cruise part 1

Kalimera en yassas
9 april 2011. De dag ervoor blinde paniek in mijn fabriek. Om ongeveer 14.00 uur was ik klaar met pakken en zou nog even mijn paspoort bij de rest van de reisbescheiden stoppen…… Niet dus. Ik heb dat ding ALTIJD in mijn tas. De vlammen sloegen me uit toen ik niks in de tas aantrof. Vervolgens heb ik het daarop volgende uur en half alle tassen, kasten, jassen, ja zelfs de auto ondersteboven gehaald op zoek naar die verrotte pas! Het huilen stond me nader dan het lachen… Zelfs op internet had ik reeds uitgeplozen wat er nodig was voor een zogenaamd nooddocument!!!! Toen kwam Nel aan en die lieve schat wist niet wat ze aantrof! Al gauw gooide zij ook alle tassen ondersteboven en ging door mijn ladekast met papieren. Ze legt na 5 seconden zo’n rood ding op mijn bureau met de opmerking “dit zal het wel niet zijn he?” na een blik op die boeventronie in de pas wist ik het!!! Gevonden….. Ik heb haar bijna doodgeknuffeld… Mijn reis kon doorgang vinden. We hebben het gevierd met een heerlijk avondje uit.

Vanmorgen stond de taxi keurig op tijd (veel te vroeg eigenlijk) voor de deur te wachten. En om 09.00 uur was ik al op schiphol voor de vlucht die pas om 12.00 zou vertrekken. Tijdens het inchecken de avond ervoor kwam ik erachter dat ik me toch verwend had en een business class zetel had. Dat houdt tevens in dat je in de crown lounge van klm mag vertoeven en dat je langs de rijen mag. Pure luxe natuurlijk! Passen laten zien hoeft niet haha… Griekenland, mijn bestemming is schengenland dus gewoon door. De veiligheidsxontrole daarentegen was zeer scherp. Ik “piepte” en moest vervolgens blootvoets door het hekje. Toen werd mijn tas eruit gepikt. De collega zou zo bij me komen. Na 10 minuten vroeg ik aan drie andere als collega’s uitziende heren, of zij dat ook mochten doen die controle en ja hoor er kwam beweging in het drietal dat tot dan toe alleen had staan toekijken. De haarfohn die ik die ochtend nog gauw in de tas had gepropt werd door de computer wellicht als pistool aangemerkt. Ik mocht verder.
Ontbijtje in de lounge met wat espresso’s jaja…en dan naar de gate. Op tijd vertrokken met stralend weer en een eindeloos uitzicht. Ik zat in een rij van 3 voor mij alleen…dus al gauw waren de leuningen omhoog, het kussentje en deken gevraagd en D lag te snurken… Af en toe toch ontwakend voor een gezonde lunch en even genieten van de alpen, kroatie, bosnie, albanie oh ja, en ook venetie… Na nog wat doezelen kwamen we na 2 uur en 50 minuten alweer aan de grond in athene. Ook hier stralende zon en strakblauwe lucht. De koffer had ik binnen het kwartier en 5 minuten later zat ik al in de taxi naar Pireaus… De haven van Athene. In het Efplias Hotel werd ik hartelijk welkom geheten door de bijzonder vriendelijke baliemedewerkster. De kamer is groot! Er zit zelfs een kleine keuken in. Je mad de wc gewoon doortrekken, hetgeen niet vaak voorkomt in griekenland. Je wordt geacht je papier in een mand te deponeren. Maar dit hotel is echt een aanrader! Ik zit op dit moment op een leuke kleine patio buiten, met een biertje voor mijn neus. Het is hier goed. Straks ga ik met de taxi naar een goed restaurant en zal ik heerlijk slapen. Morgen dan uiteindelijk richting de terminal om de ms amsterdam te betreden. Ik heb er zo’n zin in, maar natuurlijk ook een beetje nerveus.

Zo de kop is eraf, meer volgt gedurende de reis.
Lieve groet
Denisep>

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

part 2 2011 cruise

12 april dinsdag…Napels

Waar was ik gebleven…. Oh. Ja… ik ging uit eten in een grieks restaurant. Een heel prettig restaurant mag ik wel zeggen. Aan de haven dus leuk uitzicht over de vele luxe jachten die daar lagen afgemeerd.
Als voorgerecht een heerlijke feta kaas in bladerdeeg met erover sesamzaadjes gesprenkeld en op een leuke tekening van honing… Om je vingers bij af te likken. Gloeiend heet, dat wel.,. dus gauw geblust met de locale witte wijn die alleen per glas of per fles te koop was. De fles was me iets te gortig zo op de eerste dag, dus ik heb slechts 1 glas genomen. En natuurlijk helemaal vergeten te noemen… zodra je gaat zitten staat er brood, olijven, heerlijke olijfolie en een andere mmmm. Dip op tafel. Met een groot glas water. Dat zouden ze in Nederland toch ook eens moeten beginnen.
Het hoofdgerecht was iets minder spectaculair, wat wil je ook met een griekse hamburger. Deze is dan niet overgoten met mayo en ketchup maar met tzatziki… de knoflook, yoghurt, komkommer lekkernij uit het land.

Een taxi werd gebeld om weer terug naar het hotel te gaan. 5 Euro… wie doet je wat.
Eenmaal daar aangekomen heb ik nog even naar het zeer nare nieuws uit Nederland gekeken via uitzending gemist. Daarna toch in een heel diepe slaap gevallen. Fantastische matras!!
De volgende dag kon ik rustig uitslapen. Je mist dan wel ontbijt, maar och ik wist dat eenmaal aan boord en genoeg te nuttigen valt. Dus om 12.00 stond ik klaar voor de 3 minuten rit naar de terminal.
Hoe anders deze reis, waar ik een van de weinigen ben die aan boord kom, als de anderen. Geen rijen wachtenden, gewoon koffer afgeven, door de security en aan boord. En daar werd dan ook de sleutel geregeld met je foto. Het is als thuiskomen. En ik heb dit inmiddels al zoveel rondom me gehoord. Zeker de meerderheid hier aan boord, die al bijna 100 dagen meevaren. Al de mensen die ik reeds geïnterviewd heb, zeggen dat het omgevlogen is. Dat beloofd goeds voor mijn toekomst. 
Mijn hut is zoals alle hutten op deze cruiseline. Prima. De bank is dit keer niet van stof maar van leer ?? of het heeft er vlak naast gelegen. Ook heb ik al de diverse enorm leuke snuisterijen ontvangen. Wellicht omdat dit onderdeel is van de wereldreis. Een mooi gebonden journaal waarin ik de reizen kan opschrijven (haha). Een leuk fleece sets bestaande uit muts, shawl en leuke handschoenen. Een “blijf gezond”map, met daarin van alles van naaigerei tot peper en zout. Echt grappig. Mis alleen de condooms nog… haha…
Al ras was de koffer uitgepakt en alles opgehangen. Ik zie dat ik veel zwart heb meegenomen maar misschien ook wel te veel warme kleding. Want verrassing… het weer is tot nu toe fantastisch mooi. Dan gaat de witte was maar wat vaker naar de wasserette.

Ik weet dat menigeen denkt, ach gossie, ze reist alleen. Zal dat wel leuk zijn? JA DAT IS LEUK en ja ik weet dat ik niet de hele tocht alleen zal zijn, maar deze eerste week is vast ook een goeie aan het worden. Misschien denk je dat de mensen die elkaar al zo lang zien, klieken hebben gevormd? Niks is minder waar. Tuurlijk kennen ze elkaar goed, maar als er vers bloed aan boord komt, worden ze allemaal enthousiast… En voor dat ik het wist… was ik al door zoveel mensen geadopteerd! Ik kan niet eens rustig een boek lezen in de bar (want daar mag je roken) ik wordt onmiddellijk uitgenodigd om bij de groepjes te komen zitten. Ik vind dat toch wel klasse!! De eerste avond dus, heb ik gelijk naam gemaakt. Nou ben ik ook slecht over het hoofd te zien, dus dat scheelt. Maar Hello Denise…. Hoor ik veel. Ik heb meteen ook de goeie mensen leren kennen. Waar je mee kunt lachen en plezier maken en ook wel eens serieus mee kunt zijn. Laat ik zo zeggen.. de 1e avond was TOGA feest. Weet ik veel?? Maar ik zie tot mijn verbazing dat ik diverse foto’s op MIJN toestel heb die iemand van me genomen heeft met op mijn hoofd een lauwerenkrans. Het was denk ik onderdeel van de Griekse avond? Al snel leerde ik wie op welke barkruk zit… haha… ik zat dus op iemands kruk. Jammer dan. De namen kan ik niet allemaal onthouden… gezichten des te beter. We eindigden de avond rond 03.00 uur nadat onze favoriete barman, die op dit moment verkering heeft met een Australische dame, die werkelijk mijn zuster kon zijn, ons voorzag van allerlei leuk uitziende, maar oh zo gevaarlijke kleine glaasjes drank. Het schip was daarbij dus door mij ingewijd.
Verder heb ik die middag nog een leuk duet gezongen met de dame van de pianobar. Ik werd naar binnen geroepen en ben maar eens gaan luisteren. Ik kijk nu toch wat anders tegen de entertainers aan  Haar man is bassist hier op de boot en zij vermaakt ons met muziek. En doet dat heel goed. Ik heb uiteraard een verzoekje ingediend en al gauw zongen we meerstemmig. Maar de “open microphone” avond laat ik toch voorbij gaan.

De volgende dag, maandag, was een dag op zee. Ik had van tevoren de hutstewards al op de hoogte gesteld van mijn late opstaan. Dus aub niet voor 10.00 uur op mijn deur kloppen. Keurig, het geschiedde aldus. Een klein beetje katterig toch wel, dus ik heb het schip op mijn gemak verkent. Daar ben je snel klaar mee. In de winkel zonnebrandolie gekocht, een boek, want de Ipad leest niet fijn in de zon. Wat snackjes voor in de hut. En dan maar aan het zwembad liggen in de zon. Goed voor de huid!! Helaas verschijnen er nu 2 puisten op mijn wang. Ugh… Nog een klein drankje gedronken met de bekenden en toen aan de dis. Gisteren kreeg ik een tafel toegewezen op mijn verzoek. Ik wil altijd de late zitting en niet met een groep van 7 man. Nu heb ik mijn eigen 4-persoonstafel voor de rest van de reis met leuke mensen aan de tafel naast mij. Zo kunnen straks mijn jongens bij mij aan tafel. (Ze is wel slim). Gisteravond dus was formal night. En ik had daar totaal geen zin in. Dus niks opdoffen gewoon lekker in de hut het eten besteld, een beetje tv gekeken en boink in slaap gegleden.

Dat moest ook wel, van vanmorgen zijn we in Napoli aangekomen. Napels zien en dan sterven…. Nou ik nog even niet. Ik moest me om…hou je vast …. 08.10 al melden voor mijn toer naar Pompeii. En gelukkig maar zo vroeg want de zon brandde al goed en door de ruines dwalen is niet iets wat je moet doen op het heetst van de dag.
Onze gids Guido en de chauffeur Giovanni hebben ons goed verzorgd. Voor het overwegend Amerikaanse publiek was Guido wat lastig te volgen, maar ik vond ‘m geweldig. Wist enorm veel te vertellen over de uitbarsting van de Vesuvius en de gevolgen voor de stad Pompeii met haar 20.000 inwoners. Na alle oudheidkundigheden aanschouwt te hebben, en de afgietsels van de mensen die zo’n 2000 jaar geleden overvallen werden door de uitbarsting, konden we nog zien hoe sandalen en limoncello werd gemaakt. Uiteraard… je snapt het al.. ik heb een paar sandalen EN een fles limoncello gekocht.
Rond 12.30 weer aan boord en even een lekker broodje gezond gescoord met witte wijn en ijs. Vervolgens een genoeglijke middag geklets met Casey die ingehaald werd op dit schip als de verloren zoon. Deze meneer heeft meerdere keren meegevaren. Plezierig mens die veel te vertellen heeft. Daarna nog even een uurtje in de zon gelegen en nu zit ik in de hut te typen.
Morgen zijn we nog een dag in Napels.. dan moet ik nog vroeger op…. Voor de toer langs de kust van Amalfi en een bezoek aan Sorrento… (wat trouwens Sirene betekent… je weet wel die mooie zangeressen).

Ik ga nog even verder lezen in mijn spannende boek in het zonnetje.

Tot de volgende keer
Ciao en arriverderci
D

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

home white home

Lieve mensen, wat een faux pas van mijn kant. Ik heb jullie laten hangen sedert december 2. Jullie weten helemaal niet hoe mijn kleine wereldreis is afgelopen. Foei!
Goed de overige dagen op zee waren enigzins saai. We waren allemaal klaar om de 4 dagen op zee te beeindigen. Maar dat kon niet alvorens wij de haven in Mexico van Ensenada aandeden. Waarom? Omdat we anders het land niet zijn uitgeweest. Vanuit Amerika naar Hawaii (die de 50ste staat van amerika vormen) en terug… hum… dan zou al die taxfree niet gelden, dus vandaar dat we 4 december om 20.00 uur aanlegden in Ensenada. De meeste berichten over deze plaats en andere grenssteden zoals Tijuna zijn niet al te best. Er spelen zich vele drugs gerelateerde kleine oorlogen af met veel pief paf poef, dus de raad was, blijf aan boord. Hetgeen we dan ook gedaan hebben. We waren wel zwaar onder de indruk van de omvang van deze stad. Ik herinner me er zo’n 12 jaar geleden te zijn geweest en het was niet zo groot in mijn geheugen. Enkele dapperen onder ons zijn wel 2 uur van boord gegaan, maar om 23.00 uur vertrok het schip al weer. Een buitenland aangedaan hebbend, was alles legaal wat we gekocht hebben. haha. Op de kaart zul je zien dat Ensenada niet ver zuid van San Diego ligt, dus het schip voer dan ook op halve kracht noordwaarts. De avond hebben we zo als gewoonlijk doorgebracht in de dining room, emails uitwisselend met Martha en afscheid nemend van het personeel dat ons zo verwend heeft tijdens deze tocht. Tips waren inclusief, maar toch is het leuk je waardering te tonen door iets extra’s te geven aan de mensen die je goed verzorgd hebben. Last supper was heerlijk. Ook onze laatste 2 voor de prijs van 1 cocktails waren extra lekker en we hebben zelfs nog name that tune gespeeld voor de laatste keer. Op velerlei verzoek, want het was eerst niet meer opgenomen in het programma. Boe. Na het eten togen we naar cigars under the stars. Onze voorraad santa Christina hadden we ruimschoots opgemaakt. Dus we moesten wat anders drinken. Een goed alternatief werd ons aangeboden. Eenmaal onder de starts, met onze handdoeken ter verwarming, werden we vergezeld door Ian Finkel, de virtuoso xylofoonspeler, en zeker niet onaardig schrijver, Max Dolcelli, de komische act, die ik helaas gemist heb, maar dankzij internet alsnog heb kunnen zien (ga het zien als je kunt, hij is echt goed) en de zangeres, die met een mega stuk in haar hakken aan boord zat. We hebben een uur geprobeerd een sigarenwinkel te vinden voor Ian, die leeg liep op zijn rokertjes en John wist toch echt het adres niet meer. Niet echt slim voor een math professor vond het gezelschap. Lang leve de Iphone die oplossing bood. Dorothy kwam haar laatste sigaret met haar nichtje roken en zowaar het was een kleine reunie. Erg gezellig. Ware het niet dat alle niet us passagiers zich de volgende ochtend om 06.45 uur moest melden bij de douanepost die op het schip werd opgesteld. Sheesh. Kan het nog eerder?????? Ook de artiesten moesten uit- en daarna weer inchecken dus enkele -bekenden zag ik ook in ochtend-mode. We hadden gedrieen besloten dat we zonder hulp, dus onze eigen koffers sleurend, van boord zouden gaan. Dat houdt in dat je vroeg weg kunt. Dus ik heb innig afscheid genomen van de nieuwe vrienden en af door de zijdeur. En zowaar om 06.00 uur was ik wakker, ging door de douane samen met vriend Max en mocht daarna weer terug. Maar dan is de slaap weg.  Dus voor het eerst op welk schip dan ook bevond ik me op het lido deck. Het was afgeladen. Dus ik had al die tijd goed gegokt daar niet te gaan voor ontbijt. Lekker een pot koffie getapt en een slijmerig omeletje besteld. Eenmaal terug in de hut waren John and Diane ook wakker en gepakt en voordat je kunt knipperen, stonden we om 08.00 uur buiten. Hebben een taxi genomen richting hun huis wat een rit van wel 5 minuten was. THUIS!!!!!!!!!!! Ook wel weer heel erg lekker. J&D moesten naar een football game en hadden even wat opstart problemen. Ik niet. Ik kreeg de afstandbediening van hun tv maar heb niks gezien. Heb ze gezegd dat ze geluid mochen maken als ze thuis kwamen maar ook dat niet gehoord. Klaarblijkelijk hebben ze nog pizza besteld, ook voor mij, maar ik heb dat nooit meegekregen. Ik heb de hele dag en nacht doorgesnurkt. Heerlijk.
De volgende dag zijn Diane en ik nog gaan winkelen in een groot winkelcentrum in San Diego, maar helaas ben ik met niks terug gekomen. Als ik dacht een deal te hebben bleek ik nog 10% salestax erbij te moeten betalen hetgeen de leuke koers met de euro teniet deed. Dus we waren gauw uitgewinkeld.
Ook zou ik nog contact opnemen met Maureen en Janet. Ik heb onderweg geprobeerd, maar die meiden hebben altijd het antwoordmachine aan staan, dus ik kwam er niet door. Daarnaast was ik ook niet echt klaar om met mijn 2 koffers, 2 tassen en winterjas met de trein naar Los Angeles te reizen. Helemaal niet na het aanbod van John, aangemoedigd door Diane, om me naar LA te rijden op woensdag de 8e. Ik ga de meisjes hopenlijk volgend jaar zien, maar dit jaar zat het er gewoon niet in. Laat ik het zeggen……. ik was uitgeput van deze vakantie haha. Dus we hebben lekker nog 2 dagen geluierd, lekker uit eten gegaan en woensdag vertrok Diane heeeeeel vroeg naar haar dochters in Alaska. Al om 05.30 uur. Om 10.00 vertrokken wij richting LA. Laat ik zeggen dat het een aparte trip was. John haat autorijden en verkeer en trucks. Er waren momenten waarop ik dacht, laat mij alsjeblieft rijden, maar we hebben het gehaald. Al om 14.00 uur stond ik bij de KLM balie. Wat een zeurpietje. Ingescheckt met de berisping dat volgende keer mijn koffers niet zo zwaar mochten zijn. Toen nog zo’n 3 1/2 uur wachten tot de vlucht naar Amsterdam zou vertrekken. De lounge was oke. Niet echt met lekkere ligstoelen maar in ieder geval met wat laffe happen en drankjes en internetconnectie.
Aan boord zat ik heel ouderwets voor in de neus van een boeing. Dat was lang geleden. Niemand naast me. Joepie. De avondhap naar binnen geschoven. Toetje, nee dank u. Dekentje over me heen en ik werd wakker ergens boven Engeland. Nog een snel ontbijtje en hups, een half uur te vroeg landden we op Schiphol. Koud!!!!!!!!
Was snel door de douane, had snel een taxi en ik was om 13.00 uur weer terug op Venetiehof in Amsterdam. Lief plantjes en bloemen wachten me op en natuurlijk JOJO!!!!!! ze heeft me maar 2 uur niet aangekeken. Daarna waren we weer dolverliefd. haha.

En nu meer dan een week verder heb ik eindelijk sneeuw! Meer als me lief is misschien?? Ik vind het mooi. Heb geen kerstboom, daarentegen mega veel lampjes opgehangen en duizenden (nou tientallen) kaarsjes aan. Te denken dat ik vorig jaar nog dobberde in het zwembad…. was heerlijk, maar dit is toch ook erg leuk. Nederland, nee Europe ligt plat na een beetje sneeuw. Hoe is het mogelijk??? Ik heb een paar dagen doorgebracht in Diemen. Mijn kantoor opnieuw ingericht, Nancy geholpen met voorbereiding van haar kerstfeest (hetgeen inmiddels is afgeblazen dankzij diezelfde sneeuw), boodschappen gedaan en verder gewoon heeeeeeeeeeeeerlijk niks gedaan. Had nooit gedacht dat ik moest uitrusten, maar als ik mijn foto’s terugkijk (alle 800+) dan denk ik sjemig.. wat heb ik veel gedaan in die 5 weken. Kunst!! Ik heb ervan genoten, het was soms zwaar, meestal enorm leuk en overall geweldig.
Dank aan iedereen die me gevolgd heeft en meegeleefd. Het is altijd fijn iets te horen van thuis. Zo en nu maar eens denken waar de volgende trip heen voert.:-)

liefs

Denise

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

I am sailing…

Sjeminee de wind giert om mijn hoofd. Geweldig! Deed net de deur open van de hut naar balkon en het is alsof ik plotseling ergens op de noordpool zit. Wat een geluid. Voeten kletsnat dankzij golfjes van de pacific. But hey who cares? Ofwel wat maakt het uit. Alweer een avond waarbij ik probeer verbinding te leggen met thuis. Boohoo. Wifi is werkelijk ruk, maar eh… De cruise is nog steeds geweldig. We hebben vanavond niet gewonnen met name that tune. Maar de cocktail uur 2 voor de prijs van 1 was goed. Ik doe me tegoed aan de amerikaanse ” dry martini” en voor de james bond liefhebbers onder ons, shaken, not stirred. Het is alweer woensdag op het schip. We weten heel goed welde dag het is omdat er matten in de lift zijn, die de dag van de week aangeven. Ik zou nergens zijn zonder de matten, haha. Fijn om gisteren even ketak met soomigen van jullie te hebben dankzij de telefoonxsateliet en even via skype. Degene die ik niet heb kunnennbereiken….. Veel liefs vanaf de Zaandam en de pacifi . Alhoewel er niets pacific is op dit moment. Gierende storm, maar oh zo mooi.
Gisteren heb ik even een lekkere dag voor pampus gelegen. Moet kunnen denk ik zo. Was op tijd wakker voor een stukje show van mijn nieuwe vriend Ian Finkel. Enorm joods natuurlijk en een zeer begaafd xylofoon speler. Ik wist niet dat je daar je geld mee kon veredienen, maar werkelijk een toffe vent! Beroemdheid hier natuurlijk maar weet ik veel, dus leuk. Daarna hebben we gedineerd in de pinnacle grill. Net even een stukje luxer dan onze normale plek aan tafel. Voor mij net even te! Mijn tafelgenoten vonden het heerlijk. En voedsel gewijs ws het dat ook. Ik houd alleen niet van die onderdanige service. Ik was in goed gezelschap. Had ik al verteld dat we ene Martha hebben geadopteerd? Ook een biochenica net als diane. Als je ooit een hoofdpijnpil nodig hebt…… Deze dames weten van wanten. Martha vindt ons beter gezelschap dan de groep waarbij ze was ingedeeld, dus dat komt goed uit. Belezen, kennis van opera en wereldreiziger.
We hebben echt onze vaste groepjes inmiddels haha. Bill en Elizabeth… Kettingrokers, achter inde 70 en 80. Zij werkt nog steeds als accountant, hij is retired, van IBM. Elke avond rond 17.45 uur zijn ze paraat in crowsnest waar je mag roken en waar ze hun Canadese whiskey opslobberen en helpen met omze quiz. Zij hebben de vragen goed van de jaren 50 en minder. Dan hebben we bwrin en zijn moeder joyce. Hij net gescheiden, canadees, zoekend naar zijn trees. Dat ga ik niet zijn. Moeders is lief, engels van oorsprong en dat kun je nog steeds horen. Mooie verhalen. Dan is er John, die we alleen zien tijdens de quizen. Hij heeft ergens een vrouw maar die houdt duidelijk niet van spelletjes. Hij en ik doen de jaren 70 en 80 muziek. We hebben inmiddels zo’n groot gevolg dat we permissie hebben gevraagd aan de quizmaster haha.
Dan is er natuurlijk onze vaste sigaarclub. Na het eten op het achterdek Komen de rokers tesaam. Waybe, Bob, Roger, John en ik mag bijzitten met mijn eigen peuk. Allemaal aardige mensen met een beetje tekst. Vreselijk gelachen vanavond. De mannen grbruiken hun sigaar om even weg te breken van hun dames. Ook altijd goed voor een babbel en peuk is dorothy. Een ontzettend leuk mens van 87, zwart, dus nog van die tijd dat in usa mensen gesplitst werden. Ook prima kletsmajoor.
Bij het zwenbad kleppen diane en ik met Max en zijn vriendje. Ze wonen in san francisco dus dat zegt al wat maar je kunt het van hun snoet lezen… Hij is 73 en hij is mid dertig. Schatten!
Heb ik nu iedereen zo’n beetje gehad? Nee zoals ik al in den beginne zei, ik ben omringd door talent. Als de geriatrie afdeling slaapt wordt het interessant aan dek.
We hebben onze eigen wijn en tafel en worden dan bijgezeten door de ” artiesten” die optreden. Dat is echt lachen. Al die achternde schermen verhalen. Leuk met een borrel en sigaar. En he wie weet misschien worden ze beroemd en kan ik zeggen dat ik doorgezakt heb met ze.
Vanavond leuk met saxofoonspeler, zangeres met gitaar ge oh-t. Uiteindelijk iedereen naar bed, zlefs John, die ook kan doorzakken, dus Ian en ik nog wat nakletsen.. Komt opeens een heer op leedtijd met zijn kop thee bij ons zitten. Werkelijk mensen, we hebben het klaargespeeld om een half uur mee te praten en antwoord te geven aan dit heerschap. Origineel van portugal maar nu amerikaan. Toen hij eindelijk weer vertrok laegen we dubbel… Geen van ons had enig idee wat de goede man had gezegd. Het was alsof hij chinees sprak. Maar we waren nice enzeiden uh ha..en woa en alle andere dingen die je geacht wordt te zeggen.
Kortom, lang verhaal nog langer. Het is hier nog steeds geweldig. Kleiner schip en sneller sociaalnketak. Oke het is bijna 05.00 in de morgem. Over 5 uur staat mijn ontbijt opde stoep. Ik ga proberen dit klein epistel op mijn blog te gooien.
Trix, heel veel sterkte meid, alle anderen…. Veel liefs denise

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Aloha en zo

Daar is ze weer!! Wat een ochtend heb ik gehad. Het is zondag en we waren ingepland voor de grand canyon van het mooie bloemen eiland kauai. (spreek uit als kawaai). Allereerst vond ik het te vroeg… maar he, daar kunnen de toeroperators niks aan doen. Vervolgens werden we als vee in rijtjes neergezet. Rijtjes van 15 en dan zo’n 15 rijtjes van 15. En maar wachten en wachten. Uiteraard was onze de tour de meest populaire. Na 15 minuten gutste het al weer langs mijn hoofd en wilde ik bijna afhaken. Uiteindelijk mochten we dan rijtje voor rijtje naar de bussen om daar vervolgens weer in de rij te staan. Brrrrr… De bussen werden letterlijk VOLgepropt. De vorige 2 dagen waren zo ontzetten veel beter georganiseerd. Dus duidelijk al wat uit mijn hum, nam ik plaats achter John en DIane, denkend, zo de bus is vol. Ik zat al op de achterste stoelen. Daarna was alleen nog een bank met bijna geen uitzicht. Maar nee hoor, stouwen maar…. Vervolgens word ik dringend verzocht om mijn plaats op te geven voor een koppel en moet ik naast een vreemde meneer zitten. Nou ben ik niet gauw vies van meneren, maar ik vond het weer het zoveelste staaltje ” single ” reizen. Dus ik zei NEE! (jaja heb wel wat geleerd over de jaren haha) edoch, blijven zeuren en zeggen dat ik een stoel heb gereserveerd en niet het recht om alleen te zitten, net als in een vliegtuig. Ik snap het allemaal wel, maar jeeeeezzzzzzzzz doe even wat ruimer. Na nog wat heen en weer gestechel en nu ook vergezeld door commentaar van sommige passagiers die vonden dat ik maar moest invoegen, heb ik mijn spullen opgepakt en ben stampend en briesend de bus uitgelopen. Ik was pisnijdig!!! Ik zit verdorie op een schip en betaal voor bijna 2 personen een hut. En hier moet ik ineens inschikkelijk zijn. De ballen voor ze. Nog steeds nijdig, met inmiddels een traan of 2 in mijn ogen van frustratie ben ik op de balie afgestevend. Lang verhaal nog langer, ik krijg mijn geld terug. Ik weer naar buiten en daar stond een mooie taxi. Voor 60 dollar per uur kon hij me ook een leuke tour geven. Dus ik heb 2 uur met hem afgesproken. Hij maakte er 3 uur van. Heeft me allerlei leuke plekken laten zien, zonder 5 bussen met hordes mensen. HEEERLIJK. Heb nog even ge smst met Diane. Die hadden het vreselijk in de bus. Waardeloze chauffeur, domme grappen, luidruchtig volk. Ze hadden spijt dat ze niet mee in de taxi waren gegaan.
Maar ja, weet het maar van te voren. De eerste dag hadden we een fanastische tour, enige chauffeur die ons veel leerde over de taal en gewoontes van de eilanden. De 2e dag in Honolulu hadden we ook een fantastishe tour van wel 8 uur. Prima bus en wederom een geweldige chauffeur/gids. Dus dan denk je, ik zit goed.
We zullen vanavond overleg hebben over wat morgen te doen.
Verder is het leven aan boord nog steeds heerlijk. Zoveel interessante mensen ontmoet. We hebben een nieuwe tafeldame Martha. Oorspronkelijk uit argentinie maar al jarenlang woonachtig in de USA. Reist ook alleen en heeft veel te vertellen. Nog steeds elke avond om 18.00 uur zitten we in de crow’s nest, waar je mag roken en drinken om het spel ” name that tune” te spelen. we hebben een groepje van 6. Een hoogbejaard stel die alle oude liedjes kennen, en 1 heer van mijn leeftijd en natuurlijk J&D. Vanmiddag gaan we weer triviant spelen. haha… Het eten is zoals gewoonlijk vantantlies (fantastisch). En na het eten gaan we naar het bovendek, lekker cigaartje voor de heren en een wijntje voor ons dames….
Oh dit moet ik even met jullie delen, in de spiegel naast me zie ik een fikse vent met een kerstmuts op in een rolstoel. Ik denk dat Santa hier ook al wat ouder wordt. Hihi.

Zo en nu is het tijd om naar boven te gaan en wat sushi op te snorren voor lunch. We vertrekken vrij vroeg, al rond 16.00 uur dus de sailout is goed te bekijken.

Nog 1 eiland en dan dinsdag weer lekker 4 dagen op zee richting Mexico..
lieve groet
Denise

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie